Insuline is een hormoon met omvangrijke effecten op zowel het metabolisme als verscheidene andere systemen van het lichaam (bijv. de vasculaire compliantie). Insuline zorgt ervoor dat de meeste lichaamscellen glucose kunnen opnemen uit het bloed (met inbegrip van lever-, spier- en vetweefsel-cellen), het opslaan als glycogeen in de lever en spieren, en stoppen met het gebruik van vet als energiebron. Als insuline afwezig is (of laag), wordt glucose door de meeste lichaamscellen niet opgenomen en begint het lichaam vet te gebruiken als energiebron (d.w.z. overdracht van lipiden uit vetweefsel aan de lever voor de mobilisatie als energiebron). Aangezien de waarde van insuline een centraal metabool controlemechanisme is, zal de status ervan ook worden gebruikt als een signaal naar andere systemen van het lichaam (zoals aminozuur opname door de lichaamscellen). Het heeft nog verschillende andere anabole effecten in het hele lichaam. Wanneer het onder controle houden van de insulinewaarden faalt, resulteert dit in diabetes mellitus.

Medicinale insuline wordt gebruikt voor de behandeling van sommige vormen van diabetes mellitus. Patiënten met type 1 diabetes mellitus zijn om te overleven afhankelijk van externe insuline (meestal onderhuids geïnjecteerd), omdat het hormoon niet meer intern geproduceerd wordt. Patiënten met type 2 diabetes mellitus kunnen insuline resistent zijn, hebben een relatief lage productie van insuline, of beide; sommige patiënten met type 2 diabetes kunnen uiteindelijk insuline nodig hebben wanneer andere medicijnen er niet in slagen om de bloedsuikerspiegel voldoende te controleren.

Eigenschappen

Insuline is geen androgeen, noch een steroïde. Insuline is een eiwitachtig hormoon dat wordt afgescheiden door de alvleesklier, meestal als reactie op een verhoogt bloedglucosegehalte. Het is een polypeptide gemaakt van 51 aminozuren, gescheiden in een A-en B-keten door een sulfide brug (covalente binding). Het belangrijkste doel is het regelen van de bloedsuikerspiegel. Als de bloedglucosespiegel te hoog wordt, zal de afgifte van insuline beginnen, waardoor meer glucose (als de polysaccharide glycogeen) in de cellen wordt opgeslagen, wat de belangrijkste energiebron in het menselijk lichaam is. Dit alleen al maakt het een waardevol hormoon. Maar het verhoogt ook de opname van andere stoffen in de cel, zoals aminozuren. Aangezien anabole steroïden de eiwitsynthese verhogen, en bodybuilders veel eiwit eten, is het enige wat in dit systeem nog ontbreekt een manier om de aminozuren te brengen waar het eiwit wordt gesynthetiseerd. Dit is wat insuline kan doen. Het kan interessant zijn om te vermelden dat insuline geen direct negatief feedback systeem heeft zoals het geval is bij steroïden. Wanneer de bloedglucosespiegel daalt, worden cellen gewoon meer resistent tegen de insuline en ontvangen ze minder impuls dan gewoonlijk om glycogeen te gaan opslaan. Dit is belangrijk, want het heeft bepaalde gevolgen.

Insuline (als medicijn) werd ontworpen voor de behandeling van diabetes, een aandoening gekenmerkt door één karakteristiek: teveel bloedglucose, te wijten aan een insulinetekort (er zijn eigenlijk twee typen diabetes). Zoals ook bij anabole steroïden geldt, zal het nemen van exogene insuline leiden tot de stillegging van de eigen natuurlijke productie, en in het geval van insuline zal de natuurlijke afgifte van de alvleesklier stoppen. Dit kan niet zo gemakkelijk opgelost worden als bij steroïden, waarbij de productie uiteindelijk weer terug begint. Het is belangrijk om te vermelden dat insuline gebruik (misbruik) op lange termijn kan leiden tot levenslange diabetes. Gebruikers moeten zich hier van bewust zijn alvorens ze denken aan het gebruik.

Humulin R

Er zijn drie soorten insuline die geen voorschrift vereisen. Snelwerkende, wat meestal gebruikt wordt, bekend als Humulin-R. Dan is er nog een tussenvorm (Humulin-N of Humulin-L) die bijna drie keer zo lang kan werken, dat wil zeggen tot één dag. En tot slot is er de Humulin-U, die nog langer actief blijft. Vooral nuttig voor diabetici die mogelijk hun injecties vergeten, gezien het langer dan een dag actief blijft. Er is ook een zeer snel werkende vorm genaamd Humalog, maar dit is alleen op recept beschikbaar omdat dit de meest gemakkelijk misbruikte variant is, en Humulin-R volstaat voor de meeste diabetici. Humulin-R is de meest gebruikte vorm, omdat het de kortst werkende is. Dit heeft een belangrijker voordeel. Bij toediening van suprafysiologische doseringen van insuline word er meer glucose opgeslagen als glycogeen, resulterend in een lagere bloedglucosespiegel. Als de bloedglucosespiegel te laag is, ontstaat er hypoglykemie, wat ertoe kan leiden dat de gebruiker in shock (hypoglykemische shock) of coma kan gaan en in het ergste geval zelfs kan sterven. Als het juiste protocol voor het gebruik van insuline niet wordt gevolgd, kan men dus sterven. Dit heeft twee duidelijke implicaties. Allereerst verklaart het waarom men de kortwerkende vorm prefereert. De bloedglucosespiegel moet gedurende de tijd dat de insuline actief is steeds worden gecontroleerd, gebruikers willen om die reden niet dat het 24 uren of langer actief is. De tweede implicatie is dat er uiteraard suiker bij de insuline genomen dient te worden om hypoglykemie te voorkomen en suiker moet daarom steeds bij de hand gehouden worden tijdens de gehele duur van de activiteit, wat 6-8 uur is. Indien duizeligheid of zwakte optreedt, moet er meer suiker genomen worden. Dit wordt verder besproken onder Stacken en gebruik.

Aanvankelijk zullen exogene doseringen insuline de gebruiker slanker maken, gezien er meer koolhydraten worden opgeslagen, die normaalgezien verwerkt en opgeslagen zouden worden als lichaamsvet. Maar zoals men kan opmerken bij de gebruikerservaringen, zal het uiteindelijk de neiging hebben om de gebruiker vet te maken. Zoals eerder aangegeven, is er geen negatieve feedback, maar cellen ontwikkelen wel een resistentie voor insuline, waardoor een teveel aan circulerende koolhydraten zal worden omgezet in vetweefsel. Koolhydraten die men in elk geval moet nemen voor een veilig gebruik.

Bijwerkingen

Bloedglucosegehalte-verlaging (hypoglykemie of 'hypo')

Ongevoeligheid voor insuline (insuline-resistentie)

Overgevoeligheid, zelden voor insuline, maar meestal voor begeleidende stoffen zoals zink, protamine, conserveermiddelen, stabiliserende middelen en verontreinigingen.

Verdwijnen (lipo-atrofie) of toenemen (lipohypertrofie) van onderhuidsbindweefsel na herhaalde injectie van insuline op dezelfde plaats.

Vochtophoping onder de huid (oedeem)

Het foutief gebruik van medicinale insuline kan leiden tot een comateuze toestand en in het ergste geval de dood.

Medicinale insuline wordt gebruikt voor de behandeling van sommige vormen van diabetes mellitus. Patiënten met type 1 diabetes mellitus zijn om te overleven afhankelijk van externe insuline (meestal onderhuids geïnjecteerd), omdat het hormoon niet meer intern geproduceerd wordt. Patiënten met type 2 diabetes mellitus kunnen insuline resistent zijn, hebben een relatief lage productie van insuline, of beide; sommige patiënten met type 2 diabetes kunnen uiteindelijk insuline nodig hebben wanneer andere medicijnen er niet in slagen om de bloedsuikerspiegel voldoende te controleren.

Insuline is geen androgeen, noch een steroïde. Insuline is een eiwitachtig hormoon dat wordt afgescheiden door de alvleesklier, meestal als reactie op een verhoogt bloedglucosegehalte. Het is een polypeptide gemaakt van 51 aminozuren, gescheiden in een A-en B-keten door een sulfide brug (covalente binding). Het belangrijkste doel is het regelen van de bloedsuikerspiegel. Als de bloedglucosespiegel te hoog wordt, zal de afgifte van insuline beginnen, waardoor meer glucose (als de polysaccharide glycogeen) in de cellen wordt opgeslagen, wat de belangrijkste energiebron in het menselijk lichaam is. Dit alleen al maakt het een waardevol hormoon. Maar het verhoogt ook de opname van andere stoffen in de cel, zoals aminozuren. Aangezien anabole steroïden de eiwitsynthese verhogen, en bodybuilders veel eiwit eten, is het enige wat in dit systeem nog ontbreekt een manier om de aminozuren te brengen waar het eiwit wordt gesynthetiseerd. Dit is wat insuline kan doen. Het kan interessant zijn om te vermelden dat insuline geen direct negatief feedback systeem heeft zoals het geval is bij steroïden. Wanneer de bloedglucosespiegel daalt, worden cellen gewoon meer resistent tegen de insuline en ontvangen ze minder impuls dan gewoonlijk om glycogeen te gaan opslaan. Dit is belangrijk, want het heeft bepaalde gevolgen.

Insuline (als medicijn) werd ontworpen voor de behandeling van diabetes, een aandoening gekenmerkt door één karakteristiek: teveel bloedglucose, te wijten aan een insulinetekort (er zijn eigenlijk twee typen diabetes). Zoals ook bij anabole steroïden geldt, zal het nemen van exogene insuline leiden tot de stillegging van de eigen natuurlijke productie, en in het geval van insuline zal de natuurlijke afgifte van de alvleesklier stoppen. Dit kan niet zo gemakkelijk opgelost worden als bij steroïden, waarbij de productie uiteindelijk weer terug begint. Het is belangrijk om te vermelden dat insuline gebruik (misbruik) op lange termijn kan leiden tot levenslange diabetes. Gebruikers moeten zich hier van bewust zijn alvorens ze denken aan het gebruik.

Testosteron verhogen

Op een natuurlijke manier je testosteron verhogen kan je bereiken met de volgende supplementen:

1. Mutant Test - PVL Nutrient
2. Testogen-XR - Ronnie Coleman
3. Animal Test - Universal

Er zijn drie soorten insuline die geen voorschrift vereisen. Snelwerkende, wat meestal gebruikt wordt, bekend als Humulin-R. Dan is er nog een tussenvorm (Humulin-N of Humulin-L) die bijna drie keer zo lang kan werken, dat wil zeggen tot één dag. En tot slot is er de Humulin-U, die nog langer actief blijft. Vooral nuttig voor diabetici die mogelijk hun injecties vergeten, gezien het langer dan een dag actief blijft. Er is ook een zeer snel werkende vorm genaamd Humalog, maar dit is alleen op recept beschikbaar omdat dit de meest gemakkelijk misbruikte variant is, en Humulin-R volstaat voor de meeste diabetici. Humulin-R is de meest gebruikte vorm, omdat het de kortst werkende is. Dit heeft een belangrijker voordeel. Bij toediening van suprafysiologische doseringen van insuline word er meer glucose opgeslagen als glycogeen, resulterend in een lagere bloedglucosespiegel. Als de bloedglucosespiegel te laag is, ontstaat er hypoglykemie, wat ertoe kan leiden dat de gebruiker in shock (hypoglykemische shock) of coma kan gaan en in het ergste geval zelfs kan sterven. Als het juiste protocol voor het gebruik van insuline niet wordt gevolgd, kan men dus sterven. Dit heeft twee duidelijke implicaties. Allereerst verklaart het waarom men de kortwerkende vorm prefereert. De bloedglucosespiegel moet gedurende de tijd dat de insuline actief is steeds worden gecontroleerd, gebruikers willen om die reden niet dat het 24 uren of langer actief is. De tweede implicatie is dat er uiteraard suiker bij de insuline genomen dient te worden om hypoglykemie te voorkomen en suiker moet daarom steeds bij de hand gehouden worden tijdens de gehele duur van de activiteit, wat 6-8 uur is. Indien duizeligheid of zwakte optreedt, moet er meer suiker genomen worden. Dit wordt verder besproken onder Stacken en gebruik.

Aanvankelijk zullen exogene doseringen insuline de gebruiker slanker maken, gezien er meer koolhydraten worden opgeslagen, die normaalgezien verwerkt en opgeslagen zouden worden als lichaamsvet. Maar zoals men kan opmerken bij de gebruikerservaringen, zal het uiteindelijk de neiging hebben om de gebruiker vet te maken. Zoals eerder aangegeven, is er geen negatieve feedback, maar cellen ontwikkelen wel een resistentie voor insuline, waardoor een teveel aan circulerende koolhydraten zal worden omgezet in vetweefsel. Koolhydraten die men in elk geval moet nemen voor een veilig gebruik.

Bloedglucosegehalte-verlaging (hypoglykemie of 'hypo')

Ongevoeligheid voor insuline (insuline-resistentie)

Overgevoeligheid, zelden voor insuline, maar meestal voor begeleidende stoffen zoals zink, protamine, conserveermiddelen, stabiliserende middelen en verontreinigingen.

Verdwijnen (lipo-atrofie) of toenemen (lipohypertrofie) van onderhuidsbindweefsel na herhaalde injectie van insuline op dezelfde plaats.

Vochtophoping onder de huid (oedeem)

Het foutief gebruik van medicinale insuline kan leiden tot een comateuze toestand en in het ergste geval de dood.